Charakterystyka głównego bohatera powieści Ten obcy
Zenon Wójcik, półsierota, wychowywany przez ojca alkoholika, główny i tytułowy bohater powieści Ireny Jurgielewiczowej "Ten obcy". Pochodzi z Wrocławia, ma około piętnastu lat. Ma chude policzki, szeroko rozłożone, ładne, gęste brwi i dawno nie strzyżone, ciemne włosy. Jest wysoki i szczupły. Ubiera się w podniszczoną wiatrówkę i drelichowe spodnie. Jest dość tajemniczy, nieufny, opanowany, zamknięty w sobie. Potrafi być zaradny, samodzielny, wytrwały i ambitny. Kieruje się własnymi odczuciami. Kradł tylko wtedy, kiedy był głodny. Nie chciał się poniżać, prosząc innych o pomoc. Nie jest taki, jak inni chłopcy w jego wieku, interesuje się o wiele bardziej poważnymi sprawami. Potrafi pomagać innym, np. psu włóczędze, wyczuwając naturę bliską jego własnej. Zenek traktuje Julka jak młodszego brata, odnosi się do niego serdecznie, widać, że go polubi. Do Mariana podchodził z dystansem, żeby mu zaufać i uwierzyć mu, musiał go dobrze poznać. Pestkę uważa po prostu za jedną z nich i niezbyt się nią interesuje. Ula polubiła go od samego początku. Pestka, chociaż uważała, że jest o wiele bardziej interesujący od innych chłopców, była skłonna wystąpić przeciwko niemu, tak samo jak i Marian. Julek ślepo wierzył Zenkowi i był zawiedziony, kiedy dowiedział się o kradzieży pieniędzy. Zenek był bardzo nieszczęśliwym chłopcem, pozbawionym miłości ojca i ciepła rodzinnego domu. Dzięki swojej silnej woli i życzliwości przyjaciół nie zszedł na złą drogę, a nawet jeśli zdarzyło mu się postąpić źle, umiał się poprawić. Po odnalezieniu wujka stał się bardziej ufny i otwarty, a także odpłacił przyjaciołom życzliwością za życzliwość.